ರೈಟ್

ಅಂದು 17/05/2014. ನಾನು ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಉಳ್ಳಾಲದಿಂದ ಬಸ್ಸ್ ಹತ್ತಿ ತೊಕ್ಕೊಟ್ಟುವಿನಲ್ಲಿ ಇಳಿದು, ಪುನಃ ತೊಕ್ಕೊಟ್ಟುವಿನಲ್ಲಿ ಕೊಣಾಜೆಯ ಬಸ್ಸ್ ಹತ್ತಿ ಕೂತೆ. ಸುಮಾರು 70 ವರ್ಷದ ಮುದುಕ ಮೊಬೈಲ್ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಬಹಳ ಜೋರಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಬಸ್ ಕೊಣಾಜೆಗೆ ಹೋಗುವ ಆಚೆ ಟನರ್್ ಆಗಿ ನಿಂತಿತು. ಕೆಲವು ಪ್ರಯಾಣಿಕರು ಬಸ್ಸ್ ಹತ್ತಿದ ಕೂಡಲೇ ಒರ ಪೋಯಿ ಮಾರಯಾ ರೈಟ್ ಎಂದ ಮುದುಕ. ಬಸ್ಸ್ ಚಾಲಕ ಬಸ್ಸನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿದ. ಕೂಡಲೆ ಕಂಡಕ್ಟರ್ ವಿಝಲ್ ಹಾಕಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ. ಕೂಡಲೇ ಆ ಮುದುಕ ಹೊರಗೆ ನೋಡಿ ಪ್ರಯಾಣಿಕರಿಗೆ ನಿಗ್ಲೆಗ್ ಬೇಗ ಬರ್ರೆ ಆಪುಜಾ, ಎಂಕ್ ಪೊತರ್ಾಂಡ್ ಎಂದು ಬೈದ. ಅವರು ಬಸ್ಸ್ ಹತ್ತಿದ ಕೂಡಲೇ ರೈಟ್ ಎಂದ ಮುದುಕ. ಪುನಃ ಬಸ್ಸ್ ಚಾಲಕ ಬಸ್ಸ್ನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿದ ಕೂಡಲೇ ಕಂಡಕ್ಟರ್ ವಿಝಲ್ ಹೊಡೆದು ಬಸ್ಸ್ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ.
ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ನನಗೆ ಜೋರು ನಗು ಬಂತು. ನಗುವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ನಾನು ಹರಸಾಹಸಪಟ್ಟೆ. ನನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಪ್ರಯಾಣಿಕ ಬಹಳ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಆ ಮುದುಕನನ್ನೊಮ್ಮೆ ನನ್ನನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿದ. ನಾನು ಕೂಡಲೇ ಪುಸ್ತಕ ತೆಗೆದು ಓದಲು ಆರಂಭಿಸಿ ನನ್ನ ಗಮನ ಬೇರೆಡೆ ಬದಲಾಯಿಸಿದೆ. ಹೀಗೆ ಕ್ಲಾಸಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಯಾರು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಸಮಯ  ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರೇ ಬಂದರು. ನಾನು ಅವರಲ್ಲಿ ನಡೆದ ವಿಷಯವನ್ನು ತಿಳಿಸಿದೆ. ಕೆಲವರು ಬಾಯಿ ತುಂಬಾ ನಗಾಡಿದರು. ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರು ತುಟಿಯಲ್ಲಿ ನಗಾಡಿದರು, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ತುಟಿಯ ಒಂದು ಬದಿಯಲ್ಲಿ ನಗಾಡಿದರು. ಕೂಡಲೇ ನನ್ನ ಆತ್ಮೀಯ ಸ್ನೇಹಿತೆ ನಿನ್ಗೆ ನಗು ಬಾರದ್ದು ಯಾವಾಗ ಹೇಳು ಎಂದು ತನ್ನ ಮೂವತ್ತೆರಡು ಹಲ್ಲಿನೊಂದಿಗೆ ಹಲ್ಲಿಗೆ ಹಾಕಿದ ಕ್ಲಿಪ್ಪನ್ನು ಪ್ರದಶರ್ಿಸಿದಳು. ನಾನು ಪ್ರತಿ ನಗು ಬೀರಿ ಓದಲು ಆರಂಭಿಸಿದೆ.
ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಹಾಸ್ಟೇಲ್ಗೆ ಹೋಗಿ ಊಟ ಮಾಡಿ ಅವತ್ತೇ ಮನೆಗೆ ಹೊರಟೆ. ಉಳ್ಳಾಲದಿಂದ ಬಸ್ ಹತ್ತಿ ಸ್ಟೇಟ್ ಬ್ಯಾಂಕ್ನಲ್ಲಿ ಇಳಿದು ಮೀನು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ಒಳಗಿಂದ ಬಸ್ಸ್ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ಗೆ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಬರುವಾಗ, ಅವರ ವ್ಯಾಪಾರದ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಕಣ್ಣು, ಕಿವಿಯನ್ನು ಹರಿಬಿಟ್ಟೆ. ಖರೀದಿಸಲು ಬಂದ ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಕುರಿತು, ಬಲ ಮಗಾ ಆಲ್ 40 ಅತ್ತ, ಯಾನ್ 50 ಮೀನ್ ಕೊಪರ್ೆ, ಬಲ ಎಂದಳು. ನಾನು ನಗಾಡಿಕೊಂಡೆ ಮುಂದೆ ಬಂದೆ, ಬಸ್ಸ್ ಹತ್ತಿ ಕೂತೆ.
ಪಸರ್್ ವ್ಯಾಪಾರಿ ಬಸ್ಸ್ನಲ್ಲಿದ್ದ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಪಸರ್್ ಬೋಡ ಎಡ್ಡೆ ಉಂಡು....ಬೋಡ ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾ ನನ್ನ ಬಳಿಯೂ ಬಂದ. ನಾನು ತಲೆ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿ ಬೇಡ ಎಂಬಂತೆ ಸೂಚಿಸಿದೆ. ಆತ ಪುನಃ ಬಂದು ನನ್ನ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಕೈ ಹಾಕಿ, ಬಹಳ ನಗು ಮುಖದಿಂದಲೇ ಉಂದು ಪಸರ್್ ದೆತೊನ್ಯಗುಲು ಎಡ್ಡೇ ಆತೆರ್ ಎಂದ. ನಾನು ಕೂಡ ನಗುಮುಖದಿಂದಲೇ ಏತೋ ಜನ ಪಸರ್್ ದೆತ್ತ್ದ್ ಹಾಳಾತೆರ್ ಎಂದೆ. ನನ್ನ ಹತ್ತಿರದ ಪ್ರಯಾಣಿಕ ಜೋರಾಗಿ ನಗಾಡಿದ. ನಾನು ಅವನನ್ನು ಗಾಂಭೀರ್ಯದಿಂದಲೇ ನೋಡುತ್ತಾ ಅವನಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಕಂಡೆ.

ದೀಪಕ್ ಎನ್. ದುರ್ಗ

ದ್ವಿತೀಯ ಎಂ.ಎ. ಕನ್ನಡ ವಿಭಾಗ

                     ಯಾರಿಗ್ ಹೇಳೋಣ ನಮ್ಮ ಪ್ರಾಬ್ಲಮ್...?

ಅರೆ..!! ಇದೇನಿದು ಅಂತ ತಿಳ್ಕೊಂಡ್ರಾ? ಹೌದ್ರಿ ನಮ್ ಕಥೆನಾ ಯಾರ್ರಿ ಕೇಳ್ತಾರೆ. ಕಾಡಲ್ಲಿ ಆರಾಮಾಗಿ ಇದ್ದ ನನ್ನನ್ನ ತಂದು ಕೆತ್ತಿ ಕೆತ್ತಿ ನೋವು ಮಾಡ್ತಾರಲ್ವಾ ಇದು ಸರಿನಾ? ಎಲ್ಲೋ ಇದ್ದ ನನ್ನನ್ನು ಬಡಗಿ ತಂದು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಯಗೊಳಿಸಿ, ನಟ್-ಬೋಲ್ಟ್ಗಳ ಬಂಧನ ಮಾಡಿ, ಉಸಿರು ಬಿಗಿಯುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಾನಲ್ವಾ ಇದು ತಪ್ಪಲ್ವಾ?. ಸರಿ, ಇದು ಸಾಕಾಗಲ್ಲಾಂತ ಶಾಲಾ-ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕೂರುವುದಲ್ಲದೇ ಬ್ಲೇಡ್-ಪೆನ್ನುಗಳಲ್ಲಿ ಅವರವರ ಇತಿಹಾಸ- ಚರಿತ್ರೆಗಳನ್ನು ಕೆತ್ತುವುದೇ ಅವರಿಗೊಂದು ಬಹು ದೊಡ್ಡ ಹಬ್ಬ. ಅಲ್ಲಾ ನನ್ನ್ ಮೇಲೆ ಈ ರೀತಿ ಕೆತ್ತುವುದರಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಅದೇನು ಹಬ್ಬನೋ ನಾ ಕಾಣೆ..
ಈ ರೀತಿ ಕೆತ್ತಿಯೇ ತೀರುತ್ತೇನೆ ಅಂತ ಇದ್ರೆ ಸರಿ ಕೆತ್ಕೊಳ್ಲಿ ಬಿಡಿ. ಎಲ್ಲವನ್ನು ಸಹಿಸ್ಕೋತೇನೆ . ಆದ್ರೆ ಇನ್ನು ಕಷ್ಟದ ವಿಷ್ಯ ಇದೆ ಕೇಳಿ. ನನ್ನ್ ಮೇಲೆ ಗೀಚೋದು ಮಾತ್ರ ಅಲ್ದೇ 2-3 ದಡಿಯಂದಿರು ಬಂದು ಕೂತ್ರೆ ಉಸ್ಸಪ್ಪಾ..!! ನಾ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸತ್ತಂಗೆ.

ಎಕ್ಸಾಂ ಟೈಮ್ ಬಂತಂದ್ರೆ ಕೇಳೋದೆ ಬೇಡ. ಮಕ್ಳು ಒಮ್ಮೆ ಪಾಸಾಗ್ಲಿ ಅಂತ ಸಿಕ್ಕ-ಸಿಕ್ಕಲ್ಲಿ ಗೀಚಿದ್ರು ನಾ ಅದ್ನೆಲ್ಲಾ ಸಹಿಸ್ಕೋತೀನಿ. ಮಕ್ಳು ಹುಷಾರಾಗಿದ್ರೆ ಅವ್ರಿಗಿಂತ ಹುಷಾರು ಅವ್ರ ಟೀಚರ್. ಈ ಥರ ಬರ್ದದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬ್ಲೇಡ್ ತಂದು ಸ್ವತಃ ಅವ್ರೆ ಅದ್ನೆಲ್ಲಾ ಉಜ್ಜುವುದು. ಈ ರೀತಿ ಉಜ್ಜೋವಾಗ ಆಗುವ ನೋವು ಅಷ್ಟಿಷ್ಟಲ್ಲ. ಹಿಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಯವರು ಈ ರೀತಿ ನೋವು ಮಾಡಿ ಚಿತ್ರಹಿಂಸೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾಯಿತು. ನನ್ನ ನೋವನ್ನು ಯಾರು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವವರಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ ನನ್ನದೊಂದು ಕೋರಿಕೆ, ದಯಮಾಡಿ ನೀವಾದರೂ ನನ್ನ ನೋವನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ. ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪದೆ ಪದೇ ಗೀಚಿ  ನನ್ನನ್ನು ನೋಯಿಸದಿರಿ. ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕಾಪಾಡುವ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಸ್ವಲ್ಪನಾದ್ರೂ ಕರುಣೆ ತೋರಿಸಿ ಪ್ಲೀಸ್...
ಇಂತೀ ನಿಮ್ಮ...
ಡೆಸ್ಕ್-ಬೆಂಚ್

ಕೀರ್ತನ.ಬಿ ಪ್ರಥಮ ಎಂ.ಎ ಕನ್ನಡ 

ನನ್ನ ಹೆಸರಿಗಾದ ಹೊಸ ಅರ್ಥ 

ನನ್ನ ಅಜ್ಜಿಮನೆಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಶಾಲೆ ಮಡಂತ್ಯಾರಿನ ಸೇಕ್ರೇಡ್ ಹಾರ್ಟ್ ಸ್ಕೂಲ್. ಅಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಆಸೆಯಾಗಿತ್ತು. ನನ್ನ ಊರಿನ ಸ್ಕೂಲಿಗಿಂತ ಇದು ತುಂಬಾ ದೊಡ್ಡ ಸ್ಕೂಲಾದ ಕಾರಣ ನನ್ನ ಆಸೆ ಆಸೆಯಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅನಿಸಿತ್ತು. ಆದರೆ ನನ್ನ ಆಸೆ ಮನೆಯವರದೂ ಅದ ಕಾರಣ ನಾನು ಆಸೆಯ ಅರಮನೆ ಸ್ಕೂಲ್ಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡೆ. ನನ್ನ
ಸ್ಕೂಲಿನ ಇಬ್ಬರು ಗೆಳತಿಯರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ದಿನಲೂ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ರಶ್ನಲ್ಲಿ ಹೋಗುವಾಗ ಮಜಾ ಅಂದ್ರೆ ಮಜಾ. ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳದೆ ಸಾಹಸ ಮಾಡಲು ಹೋಗಿ ರಾಡ್ ತಾಗಿ ಊದಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ಕೇಳುವಾಗ ಮಯರ್ಾದೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎಂದು ಬೇರೆ ಕಾರಣ ಹೇಳುವುದು ಇದು ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿನ ಮಜಾ.
ಹೊಸ ಹೊಸ ಅಧ್ಯಾಪಕರು. ಪರಿಚಯ ಹೇಳುವ ಭಯ. ಹೀಗೆ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಾ ಇತ್ತು. ಒಬ್ಬರು ಹೊಸ ಅಧ್ಯಾಪಕಿ ತರಗತಿಗೆ ಬಂದರು . ಪರಿಚಯ ಹೇಳಲು ಆರಂಭವಾಯಿತು. ನನ್ನ ಸರದಿ ಬಂತು. ನಾನಂತೂ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವ ಅಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಹೊಂದಿದವಳಲ್ಲ. ಎದ್ದು ನಿಂತು ನನ್ನ ಹೆಸರು ಕೆ. ರೂಪಾ ಎಂದೆ. ಆದರೆ ಮೇಡಂನ ಕಿವಿಗೆ ನನ್ನ ಸ್ವರ ತಲುಪುವಾಗ ಕೆರ್ಪ ಎಂದು ಕೇಳಿಸಿತು.
ಆದರೆ ಮೇಡಂ ತಿರುಗಿ ಕೇಳಿದರು ಕೆರ್ಪನಾ? ಎಂದು. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದು ಕೆರ್ಪ ಎಂದು ಕೇಳಿದ ಕಾರಣ ನಗುದರಲ್ಲಿ ಮೇಡಂ ತಿರುಗಿ ಕೇಳಿದ್ದು ಕೇಳದ ಕಾರಣ ಹಾ! ಎಂದೆ. ಆಗ ಮೇಡಂ ನಾನು ಕ್ಲಾಸಿನಿಂದ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ ಎಂದರು. ನಂತರ ಮೇಡಂ ಹೇಳಿದ್ದು ತಿಳಿಯಿತು. ಅಂದಿನ ತರಗತಿ ನಗುವಿನಲ್ಲಿಯೇ ಆರಂಭವಾಯಿತು.
ಅಂದಿನಿಂದ ಎಲ್ಲಿಯೂ ನನ್ನ ಪರಿಚಯ ಹೇಳುವಾಗ
ಅವಸರದಿಂದ ಹೇಳದೆ ನಿಧಾನವೇ ಪ್ರಧಾನ  ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅಂದಿನಿಂದ ಸೇಕ್ರೇಡ್ ಹಾಟರ್್ನಲ್ಲಿ ಕೆರ್ಪಳಾಗಿಯೇ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಪರಿಚಯಸ್ಥಳಾಗಿ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿದೆ. ಕೆ. ರೂಪಾ ಎಂದು ತಿಳಿಯದಿದ್ದರೂ ಕೆರ್ಪ ಎಂದ ತಕ್ಷಣ ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿಯೂ ನೆನಪಾಗಿ ಉಳಿದಿರುವೆ.

 

                                                              ಕೆ. ರೂಪಾ ,ಪ್ರಥಮ ಎಂ.ಎ. ಕನ್ನಡ